امام زمان

مک

+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 9:57 توسط محد جواد |

نتما

+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 22:22 توسط محد جواد |

بسم الله االرحمن الرحیم

بی تو ای دوست چه گویم که چه آمد بسرم

راه گم کرده ودر کوچه ی دل دربه درم

شمع عمر من محجور به سوسو افتاد

شب ظلمانی ام و چشم به راه سحرم

خوب رویان چوعلم بر سرراهی بزنند

ره صد قافله دل را به نگاهی بزنند

کرده اند از صف مژگان چه صف ارایی ها

تا به یک غمزه به هر قلب سپاهی بزنند

گر چه خود پشت وپناه دوجهانند ولی

دست یاری ز پی پشت وپناهی بزنند

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1387ساعت 17:26 توسط محد جواد |

بسم رب النور العظیم

بقیه الله خیر لكم ان كنتم مومنین
السلام علیك ایها الامام المنتظر المهدی(عج)

اقای ثانیه ها!
ایا از سر زمین یاس ها آمده ای كه عطر نفس هایت از فر سنگها جانمان را می نوازد؟!
یا از سر زمین آیینه ها امده ای كه صداقت در كلامت موج می زند...؟!چشمان پر گناه مریمت هرگز تو را ندید اما مریم با قلبش تور همیشه احساس میكند.
صاله زهرا!
از دل تنگی زیاد گفته ایم وزیاد شنیده ای اما مسئله این است ایا با ور كردنش برایت اسان است یا دشوار!
اقای لحظه های پرالتهاب من!
جهان در پشت میله های زندان(چه كنم)گرفتار است و زمین با همه ی وجود خود (ظهرالفساد فی البر و البحربما كسبت ایدی الناس)را احساس میكند.
مهربان تر از باران!
كودكان فقیری را كه در سرزمین های غنی غارت شده را بار ها دیده ام كه حتی به اندازه ی یك نفس كشیدن به آینده امیدی ندارند.
فرزنانی كه از درد لاغری وگرسنگی به سادگی می شود دندن های نازك انها را شمرد.
عزیزفاطمه!
من مادرانی را دیده ام كه فرزندان خود را در قنداقه ای پر از گلهای سرخ می پیچند ام به جای گهواره آنها را در گوری سرد می نهند وبه جای لالایی نشید زار می خوانند.
اقای پراز احساس!
من اوارگان پر از خاك ونیاز را كه با هزاران بیم وامید به سرزمین های همسایه می گریزند واز مرگ به سوی تحقیر میشتابند را بار ها دیده ام.
تنها ترین مرد خدا!
من عروسكهای بچه های همسایه(فلستین)كه چشمانش خون ودستهایش تیغ آتش است را كه می بینم از عروسك های مخمل خودم میترسم.
من تازه عروسان بیوه شده وعمریك روزهی نوزادانی را كه سالها در انتظارش بودند رامی فهمند.من چنگالهای بی رحم نامردان عالم كه بر ج.انی جوانان ما چنك می اندازد را می بینم.
من قلمهایی كه تورا افسانه می خوانند را می دانم.
یاور افلاكی من!
انگار هنجرهی هنجارهی اسلام را غبار حرص وغفلت مسلمان ازار می دهد ومن هنوز هم متحیرم كه خدا چقدر صبور است!
شاهد دادگاه عدل!
بگذار تا اعتراف كنم كه اگر به اندازه ی جرعه ای عاشقت بودیم می آمدی.نیستیم كه نمی آیی...
حكومت عشق در مملكتی علم می شود كه مردمش عاشق باشند اری ما فقط عاشقی را شعار داد ه ایم و بس.
مهربانا!مگذار تسبیه نگاهمان از فرط جدایی دانه دانه شود...

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم بهمن 1387ساعت 14:35 توسط محد جواد |